สถานการณ์โรคไข้เลือดออกในประเทศไทย

        ประเทศไทยมีรายงานโรคไข้เลือดออกครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2493 ต่อมาปีพ.ศ.2501 เกิดการระบาด ใหญ่ ในกรุงเทพมหานคร มีผู้ป่วย 2,158 ราย ตาย 300 ราย อัตราป่วย 8.87:100,000 อัตราตายร้อยละ 13.9 ต่อมาโรคได้แพร่กระจายไปตามจังหวัดใหญ่ๆ ปีพ.ศ. 2508 ได้เกิดการระบาด ไปทั่วทุกภาค ของประเทศไทย จนถึงปัจจุบัน โดยในช่วงปีพ.ศ. 2501-2510 จะมีการระบาดแบบปีเว้นปี จำนวนผู้ป่วยอยู่ในระดับหลักพัน อัตราป่วยมีความแตกต่างกันในแต่ละปี ตั้งแต่ 0.62-25.06:100,000 อัตราป่วยตายอยู่ในช่วงร้อยละ 2.36-13.9 อัตราตายอยู่ระหว่าง 0.13-1.23 ต่อแสนประชากร การเกิดโรคในช่วงสิบปีแรก มีอัตราเพิ่มขึ้น เล็กน้อย แม้ว่า อัตราป่วยตายจะเริ่มสูงมากกว่าร้อยละ 10 แสดงให้เห็นถึงปัญหาทางด้านสาธารณสุข ความขาดแคลน ที่เกี่ยวกับ เทคโนโลยีด้านการวินิจฉัย การส่งต่อผู้ป่วย และการรักษาผู้ป่วยในสถานพยาบาล
        
        ในช่วงปีพ.ศ. 2511-2520 ลักษณะการระบาดเป็นแบบปีเว้นปี และบางช่วงเป็นแบบปีเว้นสองปี จำนวนผู้ป่วยอยู่ในระดับหลักหมื่น อัตราป่วยเพิ่มขึ้นกว่าทศวรรษแรก 3.6 เท่า (ประมาณ 7-89 ต่อแสนประชากร) อัตราตายเพิ่มขึ้นเล็กน้อยและอยู่ในช่วงร้อยละ 1-5 โรคได้กระจายไปยังเขตเทศบาลเกือบทุกแห่งในส่วน ภูมิภาค